Lifestyle

30 WEKEN ZWANGER EN MET SPOED OPGENOMEN IN HET ZIEKENHUIS

Een kindje wat groeit in je buik is en zal altijd een wonder blijven. Tijdens je hele zwangerschap loop je risico’s op van alles en nog wat. In mijn geval had ik net als bij mijn eerste zwangerschap tijdens deze zwangerschap ook diabetes. En eigenlijk ging alles verder perfect. Tot afgelopen vrijdag middag, ik was 30 weken + 4 dagen zwanger en kreeg weeën.

Het begon in de vroege middag, ik had wat krampjes toen ik mijn schoenen aandeed maar vond het niet verontrustend. Ik stapte op de fiets om Ilayla op te halen van de peuterspeelzaal. Eenmaal thuis aangekomen gingen de krampen van kwaad naar erger. Ferdi kwam thuis want had een kerstborrel van zijn werk in Amsterdam. ” ga lekker, ik red me wel, maar als ik bel en je ziet een SOS bericht moet je gelijk thuis komen”. Iets wat ik nooit zou zeggen, noem het een instinct.
Een kwartier na zijn vertrek was de pijn zo heftig, dat ik besloot te bellen met de verloskundige, huisarts en Ferdi. Het was overduidelijk, iets klopte er niet en Ferdi kwam terug naar huis en de verloskundige was ook onderweg. De pijn was zo extreem dat ik begon te schreeuwen en huilen terwijl Ilayla bij mij bleef ” ik ben echt een goeie dokter hé mama”.

Ferdi en de verloskundige kwamen tegelijk aan. Ik werd getoucheerd en als snel voelde ze dat er iets mis was. ” ik bel het ziekenhuis, regel jij oppas en dan snel weg”. Mijn moeder en schoonbroer opgebeld en hup naar het Martini ziekenhuis hier in Groningen. Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis werd ik gelijk geholpen. Aan de ECG, urine werd gecheckt ” het zal vast een blaas ontsteking of nierbekken ontsteking zijn”.

Yess, we zijn zo weer thuis. Voor de zekerheid werd ik weer getoucheerd en kreeg ik een super vervelende test met een eendenbek om vroeg geboorte te checken. Super extreem vond ik dit, ik ben pas 30 weken dus het zal wel oké zijn. Mocht dit wel zo het geval zijn moest ik overgeplaatst worden naar een ander ziekenhuis. Het UMCG, ook hier in Groningen. En toen ging het even snel. Er was tijdens de test een stofje ontdekt in mijn baarmoeder die voorkwam bij vrouwen met kans op vroeg geboorte. Ik moest naar een ander ziekenhuis en kreeg medicijnen, en wel nu! Deels in shock kreeg ik mee wat er aan de hand was.

Nog even snel wat eten, want ja … 

Ik kreeg weeën remmers, een medicijn wat helpt bij de longrijping van de baby en een medicijn  om mijn baarmoeder rustig te houden. Intussen werd er gebeld naar het andere ziekenhuis om alles te regelen. Na even gewacht te hebben hoorde we dat er een ambulance aan kwam om ons weg te brengen ” naar het UMCG toch?”. ” Nee, het UMCG zit vol, je wordt overgeplaatst naar het Radboud ziekenhuis in Nijmegen”.

Ik kon nog even naar het toilet en toen ik in de kamer kwam stonden er 2 ambulance broeders met een brancard.  Het was dus echt een spoedgeval. Met loeiende sirenes en zwaailampen reden we in anderhalf uur van Groningen naar Nijmegen.

deze hele tijd bleven we beide rustig, de nare gedachtes kwamen pas later. We zaten in een overlevingsmodus en hebben ons de hele tijd sterk gehouden. Voor Pippi, voor elkaar en voor onszelf.

Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis kreeg ik weer wat onderzoeken, ECG en mocht ik uit eindelijk naar onze kamer. Wat een rollercoaster was dit. De volgende ochtend wat gesprekken met een verpleegkundige, echo’s met de gynaecoloog. De medicatie ging door en ook kreeg ik in de avond (zaterdag) weer medicatie voor de longrijping. Dit was trouwens een dikke spuit, in mijn billen 🙁 super pijnlijk. Dit medicijn heeft een inwerktijd van 24 uur. Dat betekende dus dat we hier nog minimaal 48 uur zouden verblijven.

De verveling heerste zwaaaaar. Dus even een foto naar de fam!

ZONDAG

Wat een lange dag, gelukkig kregen we familie op bezoek. Met lekker eten, af en toen wat lopen maar het spannendste was tegen 19:00 uur. Dan waren alle medicijnen ingewerkt en wat de grote vraag wat er zou gebeuren. Blijft Pippi zitten of gaat de bevalling beginnen. “.Als de bevalling begint stoppen we deze niet want dan is er een reden dat ze geboren wordt”.
Ik heb me de hele tijd rustig gehouden maar Holy Fucking Cow, zei ik in mijn hoofd. Dit was echt zo extreem spannend en gelukkig bleef het rustig. Los van wat krampjes hier en daar.

Ik kreeg 6x per dag eten,drinken,snacks etc.

MAANDAG

Al vrij vroeg kwam de gynaecoloog langs. ” alles gaat goed, de ECG is goed, je buik is rustig, wat wil je” Tranen in mijn ogen, ik was nog nooit zo verdrietig, boos en onzeker geweest, ook niet tijdens mijn kleine depressie en het ergste nog, we hadden Ilayla vanaf vrijdag al niet gezien. ” ik wil naar huis, of ieder geval naar Groningen, maar ben wel bang”. We blijven risico lopen dat ze eerder geboren wordt maar het is safe om te gaan.

We gaan! We gaan gewoon naar huis!! Hupsakee, je wilt niet weten hoe happy ik was.

Het was natuurlijk ff een afstandje maar uit eindelijk om 18:30 uur in de avond hadden we ons meisje weer in onze armen.

HOE NU VERDER?

Tja, rustig aan doen. Geen boodschappen meer op de fiets, niet sporten gewoon heel veel uit handen geven. Vreselijk vind ik het! De kans dat ze dus eerder komt is heel groot dus geen prikkelingen. Geen kerstdiner!!! Ben benieuwd hoe dit zal gaan. Het verhaal zal wat warrig zijn maar zo was de situatie ook helaas.

Nu hopen dat ze nog een paar weken blijft zitten!

Liefs Ciska


My hero

 

You Might Also Like

No Comments

    Leave a Reply

    We use cookies to ensure that we give you the best experience on our website.

    %d bloggers liken dit: